Fietsvarianten

Jean Robic
Met worstenhelm op zijn Bretonse kop die voor een groter lichaam leek gemaakt reed Jean, de geit, in tempo naar de top maar eenmaal op het hoogste punt geraakt verdween de rest verrassend snel uit zicht en was hij langzaam dalend afgehaakt. Het hoofd was zwaar, het lichaam veel te licht. Om baas te worden van het peloton ontbrak het Jean helaas nog aan gewicht. Dus stopte hij wat lood in zijn bidon en zie, het hielp: hij daalde als een speer waarna hij zelfs De Grote Ronde won. Zo werd de kleine renner een meneer. Hij reed zich later dood in het verkeer. Ton Peters -uit: De dood en het peloton (Uitgeverij Passage, 2012)- ...
Lees verder...
Denis Zanette
Een kleine rijder met een rare faam: hij fietste netjes, nimmer onbezonnen, een middenmoter, dus niet onbekwaam. De man die wel wat ritten had gewonnen trok meest zijn kopman uit de grote drom maar heeft er nooit goed garen bij gesponnen. Ja toch: de Bosberg die hij ooit beklom liet hem het brons in Vlaand’rens mooiste winnen. Zijn doodsoorzaak was stommer nog dan stom. De tandarts zou zijn haakwerkje beginnen, – een kleinigheidje aan een zere tand – daar lag de renner koud en stil van binnen. Een dopingonderzoek kwam in de krant; het vuurtje werd geblust met doofpotzand. Ben Hoogland ...
Lees verder...
Adolphe Hélière
Hoe vaak valt na een wielersportcarrière een renner iets van eeuwigheid ten deel? Het treft, zeer onbedoeld, Adolphe Hélière. Hij rijdt de koers als individueel, pas 22, hij zit nooit vooraan, hij wint geen rit en draagt geen dag het geel. Toch komt hij stevig op plaats één te staan; die rustdag ligt het noodlot op de loer en zal hij de geschiedenis in gaan als allereerste dode in de Tour. Een duik in zee – geen doping in het spel, geen akelige smak op het parcours. Een reuzenkwal, een ongelijk duel, zijn hart geeft op, hij sterft in het hotel. Rob Boudestein -uit: De dood en het peloton (Uitgeverij Passage, 2012)- ...
Lees verder...
Vleugels
En of we van de wereld zijn en van de kleuren ...
Lees verder...
Wielergedicht
Er wordt danig de pees opgelegd in zo’n wielergedicht! In zo’n peloton van volzinnen, in kromgetrokken waaiers met een gewicht aan woorden en een metafoor die als linkadoor kilometers lang op de loer ligt. Het jargon in de bidon, de kracht van adjectieven getrapt in kilowatt, de gedachtestreep na een chasse patat. Demarrages als even vele uitroeptekens, tempo en taal op het lint ...
Lees verder...
Op weg naar Rapallo
-In memoriam Wouter Weylandt (1984-2011)- Het kaarsje dat ik brandde toen je daar zo plots op asfalt lag smeult zachtjes na ...
Lees verder...
Ciao campione
- in memoriam Wouter Weylandt- 'Tragedia al Giro d' Italia, muore il ciclista belga Weylandt' en: 'Attenzione, le immagini che state per verdere potrebbero urtare la vostra sensibilità'. Zo sec en hard klonk je dood, Wouter, zelfs in de dansende en zingende taal van Dante, zo scherp en ongenadig deed het internet zijn job, een inferno van hartverscheurende realiteit. Toen jij uit de roze Giro-hemel naar beneden viel om niet meer op te staan, om nooit meer met dat mooie sterke lichaam bergen te verzetten, zat ikzelf in het onooglijk Griekse oord Agios Ioannis zwoegend op de fiets, in mijn rug de Pantokrator, een berg die met de dramatische klank van zijn naam zo uit de Ilias van Homeros kan komen. Ach, de dood die op duistere hoogtes leeft sluipt soms vals en giftig uit zijn donker hol: Passo del Bocco, 957 meter hoog en plaats waar renners zich gedwongen naar beneden storten want, denken ze, engelen houden ons wel zoals het bij engelen hoort bewarend bij helm en haren vast. Niet dus ...
Lees verder...
En toch...
Het wielrennen is totaal verrot, zo zeggen ze alom en toch blijft het heerlijk fietsen met dat zomers najaarsbriesje met het geknisper van die goudgele bladeren op de Heiweg en de Bukel op de Cauberg en de Steeg: hier waaien de mooiste dromen hoofd & benen leeg Miel Vanstreels ...
Lees verder...
Redactioneel
Fietsvarianten maakt ruimte voor het werk van echte dichters ...
Lees verder...