Hallo bezoeker   |   Aanmelden  |   Gebruikersnaam/Wachtwoord vergeten?
Gebruikersnaam:  Wachtwoord: 
        Bookmark and Share





Fietsvarianten

Galibier

ja, je was jong, zo jong er mocht geen hoogte zijn die je niet bedwong ondanks de regen, ondanks de hagel: geen oerkracht hield je tegen je trippelde om op te warmen over de loper van de Télégraphe en dook het dal in van het dorpje waar je een vorige keer kampeerde daar sneed het eerste mes en kerfde in je dij maar je zag het stroompje in de kloof trouwhartig aan je zij het was een dag van zuurstof dankzij de regen, dankzij de hagel anderen gingen schuilen doch dat vond jij te soft over het brugje begon de ware col je schakelde naar 26 en genoot: steeds dichter schoven de besneeuwde flanken en het uitzicht bood het schone van oneindige aanwezigheid en dan de laatste bocht, de narigheid van de steilste procenten: je longen scheurden als een papieren zak er was een spie van ijs die in je keelgat stak toen was je een veldheer en keek over de toppen uit tot je klapperde als een losse ruit; je daalde naar het chalet voor een chateaubriand je was een jongeman van vijfenveertig en je bedwong een géant: je kende geen sterkere begeerte dan water, water pétillant Staf de Wilde ...

Lees verder...
Broers in de koers

Jens en Joeri Adams (Vastgoedservice-Golden Palace) Brice en Romain Feuillu (Bretagne-Seche Environnement) Maxim en Valentin Iglinskiy (Astana) Matthias en Thomas Ongena (Cibel) David en Mathieu van der Poel (BKCP-Powerplus) Boy en Danny van Poppel (Trek Factory) Dayer en Nairo Quintana (Movistar) Juraj en Peter Sagan (Cannondale) Andy en Fränk Schleck (Trek Factory) Dennis en Jelle Vanendert (Lotto Belisol) Dieter en Michael Vanthourenhout (Sunweb-Napoleon Games) Adam en Simon Yates (Orica Greenedge, een twééling zelfs!) Dylan en Melvin van Zijl (Team 3M). En bij Kwadro-Stannah is het helemaal familiaal: daar rijden Hendrik en de tweeling Diether en Laurens Sweeck! Bert Bevers ...

Lees verder...
Koppenberg

Als trage dromer ben ik zonder liefde niets, steilte noch spleten moet ik vrezen als ik deze kasseien maar teder genoeg befiets Miel Vanstreels ...

Lees verder...
Tijdrit

(ode aan de Zevenheuvelenweg) De laatste wal loopt in de hemel dood voorziet de renner die - de grens nabij - met allerkleinst verzet de zwaarte polst. Wie tijd bestrijdt, schakelt naar eeuwigheid, schiet de ritmen van dit land voorbij: ademtocht van wilde orchideeën in de laagte, wiekslag van de molen bovenin het dorp, echo's van oorlog rond de heuvels. De schaduw die aan hem gekoppeld is stijgt voor hem uit, ontvlucht zijn loden lijf voordat de top bereikt is, valt. Zijn schim heeft hem verlaten als hij op- staat bij de pleisterplaats ...

Lees verder...
Ferdinand Bracke

na bijna vijftig jaren bleef in mijn gedachten: een dambord op een blanke trui, het schuine aansnijden van bochten sierlijk als een schietspoel soepele armen een prins op een fiets klievend door de tegenwind pédaleur de charme zegevierend ondanks een ziekte in zijn longen: Vuelta a Espagna wereldkampioen in een velodroom den Brak: een krak tegen de klok en nimmer zag men hem wringen, wroeten; nooit een stamp, een snok en nog hoor ik zijn wielen zingen een jongen uit ons dorp van zeeldraaiers en wevers verhuisd naar de Walen zijn vader werkzaam in de mijnen en veel te vroeg overleden wonend in de Walen vergat hij nooit zijn Vlaams verleden: de talen van ons dorp, ons gemompel uit een sjofele mond, ons kijvend ketsen als klompen op kasseien verlegen laat hij zich vieren een erepenning op zijn borst liever woont hij verscholen maar hij kent het volk dat naar helden dorst het fiere, het arme dat de roem wil zingen van zijn prins in een Prinsenpark o pédaleur de charme Staf de Wilde ...

Lees verder...
Peter Winnen

In elk tankstation Laatst nog in Een ziekenhuis Koop ik (Als ik het Liggen zie) Een pakje Capri-Sonne Friemel Het vastgeplakte Rietje los Zuig het sap Hij zwoegt de berg op Naar binnen Mierzoet Dit is goddomme Kijk hij juicht De schuld Van Peter Winnen Huisdichter Cornelis ...

Lees verder...
Belga Sport

Beklijvende beelden in 'de comeback van Freddy Maertens', de tragiek van valpartijen en foute keuzes vóór en na de groene roes in Parijs en het regenboog- gejubel in Praag maar veruit het allermooiste om te zien: de onvoorwaardelijke trouw van zijn Carine Miel Vanstreels ...

Lees verder...
Stive Vermaut

De Groote Oorlog leeft in het land der doden. In het bloedrode water van de IJzer rimpelen regel na regel hun verhalen voort. Hoe zij jong en buigzaam als het riet werden gebroken, hoe zij naamloos vielen op het veld van eer ...

Lees verder...
Ode aan de triple

-voor de overtuigde Bert Wagendorp en de tegenpruttelende Wilfried de Jong- Triple, o stalen redder in de nood en verlossend rad bij veel te steil in folterkamers voor verzuurde spieren : ik smeek je, help me je rond te draaien en negeer je megalomane grote broers met hun spottend Fernandel-gebit dat exclusief op jeugd en sprint is ingesteld. Want ik word stilaan grijs en arm van haar en mijn krachten zijn al lang niet meer om met de grote molen bergen te verzetten, jij redt me, triple, bij hoge nood van cols en mijn geliefde Geraardsbergse Muur die hun hautaine stijging in mijn kuiten kerven of aan mijn wielen zuigen tot ze bijna stilstaan. Ik zal je altijd blijven strelen, o triple, op de toppen van Galibier en Tourmalet zal ik hemelwaarts je lof zingen, met geurende oliën zal ik je balsemen, je dankbaar bewieroken met lavendel die ik aan de voet van de Ventoux voor jou en voor jou alleen heb geplukt. willie verhegghe ...

Lees verder...
Marco Pantani

Knap ondermaats van lengte en gewicht werd hij als Cesenatico geboren: een duiveltje in Adriatisch licht ...

Lees verder...
Schoon

Mijn huisarts Woont in Slotermeer Zijn naam Is Strikwerda Ik heb geen fietstalent Geen poen Geen hond Alleen een kind Knappe jongen Die van mij In Madrid Een bloedzak vindt Huisdichter Cornelis (Mei 2007) ...

Lees verder...
De Hel van het Noorden

Van tuin en tijd genoeg voltrekt het wonder zich ...

Lees verder...
Mont Ventoux

De Reus werd door Petrarca reeds bedwongen en velen hebben het nadien gedaan. Een zware klim, schreef hij, maar boze tongen beweren dat hij daar nooit heeft gestaan; de schepper van onsterfelijke zinnen is enkel in de geest bergop gegaan ...

Lees verder...
De man met de hamer

Of is de man met de hamer een vrouw? Zo'n doortastende teef die de renner - nochtans goed op dreef - ongenadig te grazen neemt? Is de man met de hamer zo'n adembenemende dame die de coureur - die nochtans heftig en hanig naar de zege rijdt - met één bevallige blik de benen afsnijdt? (zich meester maakt van strijdlust en van streven, een aanslag pleegt op geest en gevoel, tot hem de moed in de schoenen, de geur van het verlies in zijn eigen slappe, uitgewoonde lichaam zinkt.) Zo'n gehamer, zo'n vrouw is het die de renner tot een inzinking dwingt. Patrick Cornillie -uit: Het perfecte verzet (uitg ...

Lees verder...
Reinier Riethoven

Mijn dagboek, ik rijd straks de Acht van Chaam, de nieuwelingenkoers op hoop van zegen; zet nummer vierenveertig op mijn naam. Als jonge amateur val ik niet tegen: net zestien nog, een broekie om te zien maar ben weer tot de beste tien gestegen ...

Lees verder...
Als een vent

Soms zie je dat een renner valt, zijn tube knalt, musette hem een loer draait. Dan schuift hij als een melopee gedwee, voluit over het scherm, verzin ik bij ‘t vertraagde beeld zijn bloederig gekerm. Nog voor ik gruw van schaafselleed - een huidgerold sardienenblik - schiet hij weer kuit en blikt vooruit de kopgroep achterna. Hij heeft beslist dat pijn en wee niet wegen op de wil om tegen rauwe biefstuk in te plooien voor een gril ...

Lees verder...
Rei van de rennersvrouwen

Als je opgebrand geen mens in jouw omgeving duldt, als je een dagje thuis, bekent dat jij je rot verveelt, als je liggend op de bank je urenlang in zwijgen hult, als je in een vreemde stad kussen bij een ander steelt, zal ik niettemin je zware tassen dragen, zal ik de kinderen vragen stil te zijn als pappa rust, zal ik nooit meer klagen of huilen als je mij te vluchtig kust. Als je stil en afgedankt zit te staren bij het raam, als wat je slikken moest nog nasuist in je hoofd, als je in de krant tevergeefs blijft zoeken naar je naam, als je tegen beter weten in de boze geldwolf gelooft, zal ik de deurwaarder trotseren, wie op onze laatste centen jaagt hoogstpersoonlijk mores leren, zal ik jou als je bent uitgeraasd op mijn warme lijf trakteren. Albert Megens -uit: Buigen voor een jonkheer (uitg ...

Lees verder...
Renners sterven niet

-in memoriam Remi Van Vreckom- Renners sterven niet, ze verdwijnen alleen maar uit het zicht eens zij de laatste finish hebben overschreden en de snelheid van het leven hen met stijve spieren achterlaat. Want koersen blijven ze, ook al vallen hart en wielen stil, zij gaan in duizend hoofden door met duwen en nooit doodgaan, hun zweet geeft blijvend glans aan het asfalt. Weet dat wanneer de aarde hen dan toch met tegenzin bedekt, hun naam voor altijd als een echo tussen bergen zal weerklinken. Willie Verhegghe -Uit: Tourmalet (uitg ...

Lees verder...
Bart Zoet

Die forse jongen uit de Bollenstreek die zo kon grijnzen Als hij zijn vriendjes klopte, denkend dat hij Coppi was Hij leek een kampioen te worden, maar kon nooit eens veinzen Dat hij niet goed zat, of iets links doen, hij gaf altijd gas Ik heb zijn schijngeluk gezien als kampioenen vroegen Of het wat zachter kon: Je rijdt me helemaal kapot! Dan straalde al zijn dommekracht van trots en bleef hij zwoegen Voor zo’n beroemde linkerd tot voorbij de rooie vod En als de kampioen, de bloemen in zijn hand, hem noemde: Als Zoet niet zo verschrikkelijk hard gereden had, ik gis Dat ik geen eerste was, dan dankte hij de ster en roemde Zichzelf die niks had met: Je hoort weer wie de sterkste is! JACE van de Ven ...

Lees verder...
Buiten categorie

-Passo dello Stelvio- Geen mooier decor om in te fietsen, via 48 bochten in 25 km naar meer dan 2700 meter, Coppi, Battistini, Fuente en Thomas de Gendt klommen hier naar eeuwige sneeuw en roem, ik peddel o zo lui langs grauwe boswilg en blauwe gentiaan naar het absolute summum ... -Mont Ventoux- Ik hoef de dichter Petrarca niet achterna om een Laura te vergeten, ik heb Vintur of andere goden niets te smeken, ik ben geen botanist op zoek naar bleke orchis of jeneverbes, ik wil niet als Tommy Simpson sterven in het maanland, ik ben vele malen trager dan Iban Mayo of Charly Gaul, dat ik de Reus van de Provence op één dag met hangen en wurgen van drie kanten beklim heeft maar één reden, ik geef het toe: ik wil lid worden van 'de Malloten van de Mont Ventoux' ... -Alpe d'Huez- Ze weet meer van dwergwilgen en gletjseranemonen dan van Agosthino, Echave en Pantani, liever dan die 21 bordjes met namen als Winnen, Kuiper, Rooks en Zoetemelk zou ze alpenblauwtjes en apollo- vlinders zien en toch wil ze hier (na 33 jaar huwelijk) met mij én op haar Trek naar boven, het wordt een hemelse tocht, na een ietwat onzeker begin trapt en keuvelt ze zich steeds verder de wolken in ... -Passo Giau- De vierde col vandaag, kan ik eenmaal uit de dichte naaldbos- sen genieten van keteldalen en bleke bergen? zie ik steenarenden, zwarte wouwen of wespendieven? denk ik heel even maar aan de rose demarrages van Stefano Garzelli en Leonardo Piepoli? ruik ik de rapunzel en de oranjelelie misschien? niets van dat alles, ik zit al 9 km als nooit tevoren af te zien ... -Col d'Aubisque- Van zilverden naar leisterbes, van bergbeek naar sneeuwvink zo fiets ik naar the Circle of Death, oude foto's komen weer tot leven, Lafourcade op het geitenpad, Wim van Est in het ravijn, grote namen kwamen hier als eerste boven Bottechia, Buysse, Vieto, Coppi, Bartali, Charly Gaul, Bahamontes natuurlijk, Jimenez, van Impe en Eddy Merckx, in mijn hersens is voldoende endorfine vrij gekomen om kilometers lang onbeschaamd te dromen ... -Puerto de les Abejas- Met twee engelbewaarders op iedere schouder liet ik het nog geen jaar geleden Schwartzwald's breken en bloeden in mijn hoofd, ik werd door zoveel liefde omgeven dat ik nu weer peddel op een heuse puerto, een echte passo, een onvervalste col, de Sierra de las Nieves laat mijn ziel weer dansen hoe vaak schiet ik hier nog vol Miel Vanstreels ...

Lees verder...
Al fietsend

fietsend keer ik terug Meerhout - naar je ongeronde klinkers en je harde paadjes van zand, je velden waar zoveel graven zijn voorzien van mijn naam zoek ik tevergeefs wat eens was, toen vader en moeder, ooms en tantes voor altijd stutten waren van een onvernietigbaar thuis en nu ik aan je grenzen weer eens de pedalen roer hoor ik in hun verre klinkers het onhoorbare iets als nieuwe muziek een opfrisbeurt van een heel oud rondo Jef Boven ...

Lees verder...
Lied voor Carlo Tonon

Ze zeggen dat hij is gevallen in de afzink van de Joux Plane, dat haast niemand heeft gezien of er iets van heeft vernomen hoe hij afgevoerd is naar Morzine. Ze zeggen dat hij niet meer uit zijn coma op zal staan. Ze zeggen dat spreken later lukt misschien, maar dat hij nooit meer fietsen zal van La Plagne naar Morzine. Ze zeggen dat hij spoken ziet sinds men hem in leven liet, voorbij eenzaamheid en pijn de kans ontnam een jonge, dode wielerheld te zijn, dat hij zich rond het middaguur heeft verhangen in een schuur. Ze zeggen dat zijn lief forellen kweekt, dat haar zoon haar om een racefiets smeekt ...

Lees verder...
In Ronse ligt een streep – WK 1963

Er galmt nog steeds een luide echo die koppig weigert te gaan liggen in het hoofd van de oude keizer. 's Nachts woelt hij zich de benen bloot, wijkt uit naar links uit pure nood, want voelt de schaduw van verraad ...

Lees verder...
Masseurs

Hij wrijft ze zachtjes aan, de benen Glijdt iets harder langs glad geschoren schenen Even knijpen hier, even schudden daar Aandacht geven doet wonderen, echt waar Het hoofd zit aan het lichaam vast Voor renners vaak een ondraaglijke last Even schudden hier, even knijpen daar Zo snel ben je met het hoofd niet klaar Wrijven, kneden en masseren Dat is allemaal te leren Het hoofd dat moet je eens proberen Er zijn hele slechte, en ook hele goede benen Komt dat nou echt allemaal vanuit hun tenen? De echte macht zit tussen de oren Als je bij de winnaars wil behoren Gerrie Knetemann ...

Lees verder...
Avondliedeke

't Is goed naar 't eigen ros te kijken Nog even voor het slapen gaan, Of ik van départ tot arrivée Vele herten zeer heb gedaan. Of ik rivalen heb doen schreien, Een doodskramp op hun smoelwerk lei; Of ik in 't wiel plakkende coureurs Een godverke van woede zei. En zie ik aan 't kromgesnokte stuur, Dat ik al gaf wa 'k geven koste, Dat ik van coleire heb gestoempt Tot ik ze één voor één loste; Dan voel ik in mijn sterke benen, Die wreedheid van dé echte kampioen; 't Is goed naar 't stalen ros te kijken En 't morgen weer over te doen. Patrick Cornillie ...

Lees verder...
Mont Ventoux

Dichten is fietsen op de Mont Ventoux, waar Tommy Simpson nog is overleden. Onder zo tragiese omstandigheden werd hier de wereldkampioen doodmoe. Op deze col zijn velen losgereden, eerste categorie, sindsdien tabu. Het ruikt naar dennegeur, Sunsilk Shampoo, die je wel nodig hebt, eenmaal beneden. Alles is onuitsprekelijk vermoeiend, de Mont Ventoux opfietsen wel heel erg, waarvoor ook geldt: bezint eer gij begint ...

Lees verder...
Briek

De drinkbus van de flandrien rust in zijn houder als in een vuist ...

Lees verder...
Michel Zanoli

De wereld heeft jou nooit begrepen De wereld van Zanoli paste daar niet in. De wereld aan jouw voeten zocht het in jouw woeste dromen ...

Lees verder...
Ode aan de pijn

Wie de pijn beseft van het zwoegen dag na dag dat nauwelijks loont voor het dagelijks brood, bij lange na niet alle kindermondjes vult, weet ook van het lijden dat een renner treft, die vermetel klimt en daalt, met de dood voor ogen zich in een waas van zwijgen hult. Wie de historie van zijn dorp of stad beschouwt als deel van het bestaan, kan niet aan De Pijn van de wielersport voorbij, al was het slechts uit zelfbehoud, omdat daarin de mens die lijdt en vloekt en bidt en zwalkend naar de eindstreep rijdt, het schoonst en scherpst getekend wordt. Hoge heren van kerk en staat hebben praatjes voor de vaak, van ziel en zaligheid de mond en beurzen vol ...

Lees verder...
Le pavé d’Or

Na 22 stroken in dit leven wacht op het eind één man een brok kassei. -Versteende roem- Of hij zich daarom danig haast bestoft en moorbeslijkt is moeilijk te achterhalen. Want wie wil nu bezwaard naar huis behalve Vanderaerden: jong en inhalig achteraf éénmalig goed voor een gouden kei ...

Lees verder...
Midi Libre, 9 april 1974

Vrouw vermoordt man ...

Lees verder...
Seingevers

Ze houden de kwetsbaren in koers, scheppen ruimte en helpen hen op weg. Ze werken plaatsgericht, schenken vertrouwen en wijzen hen het rechte pad. Met louter maar een hesje en een waarschuwingsbord hoeden ze hen voor dwars- en tegenliggers, voor de roekeloze en de snoodaard op de hort. Ze zijn de straathoekwerkers van de wielersport. Patrick Cornillie ...

Lees verder...
Fausto Coppi

Flink trappen tot je weet wat je ooit wordt: kasseienknecht of koning van de wegen. Zo simpel is de wet van wielersport. En op zichzelf is daar niet veel op tegen zolang je je maar niet te buiten gaat aan doping of de pauselijke zegen. ’t Is mooi als je de rest finaal verslaat door eerder op een bergtop aan te komen, ontsnapt aan peloton en middelmaat en dat je in het landschap opgenomen zo hoog komt dat je nergens meer op let, op weg naar de vervulling van je dromen. Bedacht ik mij vanmorgen in mijn bed als fietser met een minimaal verzet. Ton Peters -Uit: De dood en het peloton (Uitg.Passage 2012)- ...

Lees verder...
Marianne Vos

Zij heeft niet meteen 'n imposant karuur maar is daarom niet minder krachtig en bovenal allround, een brok hard fietsend dynamiet uit Meeuwen, Of het nu 's winters in het zompig veld en van kop tot teen onder de modder is, in volle zomer onder de loden hitte van de zon of op het dolgedraaid ovaal van pistes: Marianne is van alle wielermarkten thuis en deinst voor geen enkele tegenstand terug, geen zweet of hard labeur zijn haar te veel. In haar glanzende trofeeënkast verbroederen Olympisch en wereldkampioenengoud, de nationale titels zijn haast niet te tellen. Zij en haast zij alleen zorgt er nu al jaren voor dat vrouwelijk koersend Holland wereldwijd op een kleurrijk bed van duizend tulpen bloeit. willie verhegghe ...

Lees verder...
Ispahaan - Roubaix

of de klassieker van de dood - voor Annie Victor en Mark Van Hamme - Mons en Pévèle, Wallers-Arenberg, Carrefour de l’ Arbre: namen als klauwen in de koppen der coureurs, een wereldoorlog op wielen, La Grande Guerre op tubes, de oeroude waanzin van koersen met beukende benen die als Stalinorgels hun stalen spieren afvuren en de renners tot kanonnenvlees maken, tot poilus die als patrijzen uit de grauwe lucht worden geschoten. Lees wat Joseph Gilles op 3 mei 1916 vanuit de loopgraven naar zijn geliefde schreef: ‘Pour se rendre aux premières lignes, c’ est très pénible et tres dangereux; un kilometre environ avant d’ arriver, il y a un passage dénommé le ravin de la mort, il faut y passer, il n’ y a pas d’ autre endroit.’ Het is alsof Joseph Gilles mee koerst in de voorste linies van de Hel van het Noorden. Ach, Parijs-Roubaix, abattoir infernal, de darmen uit het lijf, het schaterend snot, de bloedende koppen, het wit van ogen in een zee van slijk en verblindend flashlicht ...

Lees verder...
François Faber

Hij wint de Tour als eerste niet-Fransoos, zijn overmacht is waarlijk ongekend; het sneeuwt en stormt en regent bar en boos, maar deze reus is in zijn element en de conclusie lijkt dan ook gegrond: dat kan wat worden met zo’n berg talent. Dan WO-I, er gaan twee versies rond. De smartelijkste (in een notendop): het vreemdelingenlegioen, het front, een telegram: het is een dochter – stop, de loopgraaf lager dan zijn juichgebaar, zijn jubelkreet, het kost François de kop. Een Duitse schutter wordt hem snel gewaar en trekt de meet bij achtentwintig jaar. Rob Boudestein (Uit: De dood en het peloton uitg ...

Lees verder...
Austin

Beste Lance, hoe is het nu met u? dat ik geen fan van u was kon men in 2010 al op Geel- zucht lezen en ik vind het ook terecht dat die zeven Tour-zeges u zijn ontnomen maar dat wil niet zeggen dát, ieder mens maakt fouten en we kunnen u niet kwalijk nemen dat u zoveel slim- mer was, ik heb inderdaad makkelijk praten omdat ik bij gebrek aan talent nooit voor de keuze ben gesteld hoewel, op mijn zeventiende slikte ik een captagon en fietste voor het eerst in mijn leven mijn oudere broer uit het wiel, ik weet nog dat het voelde als balsem voor mijn ziel Miel Vanstreels - uit: GeelZucht IV (uitg ...

Lees verder...
Ode aan Parijs-Roubaix en mijn Leeuw

Oorlog en storm woeden over de karrenwegels met stenen geplaveid. Noord-Frankrijk wordt overheerst door gladiatoren opgestaan uit arena’s. De genummerde soldaten vechten veldslagen uit op leven en dood. Wapengekletter overstijgt het gejoel van toeschouwers dat over via’s van Romeinen dondert. De hoekige, bonkige stenen geselen de kuiten van besmeurde renners. Materiaal kraakt en plooit en breekt onder de stampende hefbomen van geweldenaars op hun stalen ros. De krijgers hoesten en proesten en spugen, vloeken, ketteren en klagen. Pijn door val en onmacht, maar steeds verder ploeterend door modder, over stenen, dwars door slijkkuilen. Twee sterke vuisten omklemmen de trillende stuurstang. Eén man 50 km lang vechtend tegen alles. Grijs, moe, bemodderd, nat en vuil. Alleen om de oogjes ietsje klaarheid. Wapperende en zwaaiende Vlaamse vlaggen kleuren de hemel geel-zwart. De gladiator der gladiatoren trekt zijn hele lijf letterlijk uit elkaar. Onder vaandels door duikt de Keizer der klassiekers de velodroom binnen. 760 meter gejuich en gejoel, tranen van bewondering. Tien gestrekte vingers als zegevierend gebaar van de ‘de Vlaamse Leeuw’. Afgematte leeuwenpoten vol slijk en blubber zetten voet aan de grond. Eén winnaar, één bezieler, één keizer, één echte leeuw. Dirk Nachtergaele ...

Lees verder...
Fine fleur

Hoe onnadrukkelijk de koppen mogen rollen ...

Lees verder...
Frank Vandenbroucke

Hij had een veelbewogen levensloop. De lang verwachte ...

Lees verder...
Pink Floyd Landis

-Shine on you crazy diamond- In rock-’n-roll kijkt niemand op een pil of spuitje min of meer dus had je met zo’n naam toch beter kunnen kiezen voor de zekerheid van lange solo’s op gitaar in plaats van op de fiets en van de bergen rest er nu nog slechts één met een gammel hokje en je fiets. Je Tour, je vrouw, je huis, je blanco strafblad, geld, integriteit, je bent het allemaal kwijt ...

Lees verder...
Memorial Samyn

Er is een grote prijs naar je vernoemd, die eerst als Fayt-le-Franc stond ingeschreven: zo werd je na je dood toch nog beroemd. Eerst was je aardig anoniem gebleven, je reed wat mee met grote wielerbroers en rolde door jouw jeugdig wielerleven. Wat rondes en een kleine kermiskoers, je wist een militaire prijs te winnen, een tourritzege, niemand was jaloers. Op volle snelheid reed je Zingem binnen - je keek niet erg goed uit, zo werd beweerd - het volk trok op, de sprint zou zo beginnen. De man met de programma's stond verkeerd maar bleek na onderzoek haast ongedeerd. Ben Hoogland ...

Lees verder...
Klimmen

We klimmen.Het laaagland dateert van langgeleden ...

Lees verder...
Jean Robic

Met worstenhelm op zijn Bretonse kop die voor een groter lichaam leek gemaakt reed Jean, de geit, in tempo naar de top maar eenmaal op het hoogste punt geraakt verdween de rest verrassend snel uit zicht en was hij langzaam dalend afgehaakt. Het hoofd was zwaar, het lichaam veel te licht. Om baas te worden van het peloton ontbrak het Jean helaas nog aan gewicht. Dus stopte hij wat lood in zijn bidon en zie, het hielp: hij daalde als een speer waarna hij zelfs De Grote Ronde won. Zo werd de kleine renner een meneer. Hij reed zich later dood in het verkeer. Ton Peters -uit: De dood en het peloton (Uitgeverij Passage, 2012)- ...

Lees verder...
Denis Zanette

Een kleine rijder met een rare faam: hij fietste netjes, nimmer onbezonnen, een middenmoter, dus niet onbekwaam. De man die wel wat ritten had gewonnen trok meest zijn kopman uit de grote drom maar heeft er nooit goed garen bij gesponnen. Ja toch: de Bosberg die hij ooit beklom liet hem het brons in Vlaand’rens mooiste winnen. Zijn doodsoorzaak was stommer nog dan stom. De tandarts zou zijn haakwerkje beginnen, – een kleinigheidje aan een zere tand – daar lag de renner koud en stil van binnen. Een dopingonderzoek kwam in de krant; het vuurtje werd geblust met doofpotzand. Ben Hoogland ...

Lees verder...
Adolphe Hélière

Hoe vaak valt na een wielersportcarrière een renner iets van eeuwigheid ten deel? Het treft, zeer onbedoeld, Adolphe Hélière. Hij rijdt de koers als individueel, pas 22, hij zit nooit vooraan, hij wint geen rit en draagt geen dag het geel. Toch komt hij stevig op plaats één te staan; die rustdag ligt het noodlot op de loer en zal hij de geschiedenis in gaan als allereerste dode in de Tour. Een duik in zee – geen doping in het spel, geen akelige smak op het parcours. Een reuzenkwal, een ongelijk duel, zijn hart geeft op, hij sterft in het hotel. Rob Boudestein -uit: De dood en het peloton (Uitgeverij Passage, 2012)- ...

Lees verder...
Vleugels

En of we van de wereld zijn en van de kleuren ...

Lees verder...
Wielergedicht

Er wordt danig de pees opgelegd in zo'n wielergedicht! In zo'n peloton van volzinnen, in kromgetrokken waaiers met een gewicht aan woorden en een metafoor die als linkadoor kilometers lang op de loer ligt. Het jargon in de bidon, de kracht van adjectieven getrapt in kilowatt, de gedachtestreep na een chasse patat. Demarrages als even vele uitroeptekens, tempo en taal op het lint ...

Lees verder...
Op weg naar Rapallo

-In memoriam Wouter Weylandt (1984-2011)- Het kaarsje dat ik brandde toen je daar zo plots op asfalt lag smeult zachtjes na ...

Lees verder...
Ciao campione

- in memoriam Wouter Weylandt- 'Tragedia al Giro d' Italia, muore il ciclista belga Weylandt' en: 'Attenzione, le immagini che state per verdere potrebbero urtare la vostra sensibilità'. Zo sec en hard klonk je dood, Wouter, zelfs in de dansende en zingende taal van Dante, zo scherp en ongenadig deed het internet zijn job, een inferno van hartverscheurende realiteit. Toen jij uit de roze Giro-hemel naar beneden viel om niet meer op te staan, om nooit meer met dat mooie sterke lichaam bergen te verzetten, zat ikzelf in het onooglijk Griekse oord Agios Ioannis zwoegend op de fiets, in mijn rug de Pantokrator, een berg die met de dramatische klank van zijn naam zo uit de Ilias van Homeros kan komen. Ach, de dood die op duistere hoogtes leeft sluipt soms vals en giftig uit zijn donker hol: Passo del Bocco, 957 meter hoog en plaats waar renners zich gedwongen naar beneden storten want, denken ze, engelen houden ons wel zoals het bij engelen hoort bewarend bij helm en haren vast. Niet dus ...

Lees verder...
En toch...

Het wielrennen is totaal verrot, zo zeggen ze alom en toch blijft het heerlijk fietsen met dat zomers najaarsbriesje met het geknisper van die goudgele bladeren op de Heiweg en de Bukel op de Cauberg en de Steeg: hier waaien de mooiste dromen hoofd & benen leeg Miel Vanstreels ...

Lees verder...


Miel Vanstreels (1951, Godsheide, België) woont in Maastricht. Op zijn elfde kreeg hij zijn eerste racefiets. Sindsdien peddelt hij als een toerist met altijd tegenwind en met een hoofd vol dromen over binnen- en buitenlandse wegen. Op 'Fietsvarianten' brengt hij verslag uit van zijn tochten.

Hier maakt 'Fietsvarianten' plaats voor dichters & aanverwante dromers die gek zijn van de koers. Ieder weekend een nieuw wielergedicht. En niet alleen hier, maar ook op de voorpagina van Wielersportboeken.nl.